Mijn eerste paardencoach ervaring met paard Zen en coach Sylvia.

Laat ik voorop stellen dat ik zelf nooit zelf zou kiezen voor paardencoaching, omdat ik bang ben voor paarden, maar ik won de paardencoaching. Ik liet mij vertellen dat paardencoaching ook buiten de bak kon plaatsvinden, dus heb ik mijn prijs in ontvangst genomen. Anders was ik niet eens gegaan. Tijdens het bespreken van mijn coachvraag kwam ik uiteindelijk, zonder dat ik het echt doorhad, toch in de bak terecht en begon mijn eerste kennismaking met het paard Zen.

Onzeker hoe ik dat met een paard aan moest pakken, adviseerde coach Sylvia mij, dit hetzelfde te doen als dat ik dat met mensen doe. Hier had ik mijn eerste inzicht al, want ik kwam erachter dat ik nooit vanuit mijzelf de stap neem met iemand kennis te maken, maar altijd wacht tot iemand naar mij toe komt. Dit heb ik later ook vaker bij mezelf herkend en ik zeg niet dat het nu ineens helemaal anders is, maar ik ben me er nu van bewust dat ik dat doe en ik realiseer me ook dat ik een keuze heb om dit te veranderen.

Na de kennismaking met Zen moest ik in de bak een situatie nabootsen met attributen en daarbij Zen betrekken om deze situatie te bespreken. Ik zette 2 pionnen neer en ging op Zen af. Beetje onwennig, maar toch ook zeker van hetgeen ik wilde uitleggen, begon ik mijn verhaal te vertellen en vroeg Zen mee te lopen naar mijn voorstelling. Verbaasd merkte ik dat Zen zich voor het eerst echt naar mij toe draaide om naar mij te luisteren, maar op mijn vraag of hij mee wilde lopen naar mijn voorstelling bleef hij stokstijf staan. Ik liep terug naar de coach Sylvia om dit te melden en zij adviseerde mij om een halster en een touw te gebruiken. Geen idee hoe dit aan te pakken liep ik toch naar Zen met het halster en het touw en ik begon weer tegen hem te praten. Het paard luisterde wel weer naar me, maar bleef stokstijf staan. Ik merkte bij mezelf dat ik geen zin had om hem te dwingen, hij kon meelopen of niet, maar ik ging geen halster en touw gebruiken. Zeker van mijn zaak liep ik terug naar de coach Sylvia om dit te melden. Wat schetste mijn verbazing dat Zen ineens naast me stond. Ik werd helemaal enthousiast hiervan, vooral toen hij ook nog naar mijn voorstelling begon te lopen. Ik prijsde Zen en besprak wat mijn bedoeling was. Ik wilde de voorstelling opdoeken. Tot mijn grote verbazing pakte Zen een pion op in z’n bek en schraapte met zijn poot een pion omver. Ik pakte de pion op en ruimde de voorstelling op. Ik was zo verbaasd over mijn overwinning in mijn angst voor paarden en hetgeen ik behaald had met Zen dat ik moest huilen. Ik vond het zo mooi en bijzonder. Hierop kwam Zen naar me toe en schuurde z’n kop tegen mijn borst, alsof hij wilde zeggen: dit hebben wij goed gedaan! Een super mooie ervaring, juist ook omdat ik precies bij mezelf kon zien waar mijn houding en gevoel veranderde en hoe Zen daarop reageerde.

Ik realiseerde mij nu dat dit ook zo gaat in de omgang met mensen. Omdat het paard direct reageerde op mijn houding en gedrag en zich niet liet afleiden door praten, kreeg ik het gelijk terug. Met Sylvia besproken hoe ik situaties met mijn eigen houding kan beïnvloeden en afgesproken dat ik hiermee zou oefenen de komende tijd.

Op mijn werk heeft het mij veranderd. Ik kijk met andere ogen naar mijn collega’s, ik merk dat ik mij zelfverzekerder voel en vaker voor mijn eigen mening uitkom, daar waar ik vroeger dacht dat mijn mening er niet toe deed. Ook check ik vaker of hetgeen wat ik hoor klopt met hetgeen zij bedoelen.

Facilitair Adviseur, GGZ

Een paardencoachsessie? Eerst mijn angst voor paarden opzij zetten! Geen idee wat ik precies kon verwachten. In de stal aangekomen werd ik begroet met een kop koffie en een grote zachte neus van een van de paarden die daar op stal stond. Syl vroeg mij met welk doel ik naar de sessie kwam. Eenmaal in de bak aangekomen kreeg ik opdrachten met de aanwezige attributen. Zen kwam even bij mij kijken, maar ging al snel zijn eigen ding doen. Wel heel alert reagerend op Syl haar stem.Vervolgens mocht ik Zen zijn halster om doen en moest ik m mee laten lopen. Ik dacht nog… dat lukt aardig! Totdat hij stopte en geen stap meer verzette. En toen? Wat deed ik anders? Twijfelde ik? Eigenlijk hield Zen mij een grotespiegel voor en wist Sylvia het duidelijk te analyseren. Ik vond het een supergeweldige en ook emotionele ervaring. Er zijn dagelijks momentjes dat ik terugdenk aan de sessie. Het heeft mij absoluut aan het denken gezet en probeer stapje voor stapje mijn eigen ik een stem te geven.

Tessy

Fiscalist